Blogger versus therapist

Blogger vs psychologist

This blog makes me happy. Every bit of it.

Since a couple of months, we talk about this every day and I’m still not bored. Good score for a manic person. In fact, I’m quite busy with it and I can tell you my partner in crime is too.

Thinking of new blogposts, making photo’s, writing, behind the scenes css-ing, rewriting, following Google Analystics, discussing on what’s app, laughing our asses off and so on. Who says blogging is something you fix in a minute with your eyes closed can stand up now. To get a smack in the face, because I disagree.

But besides a blogger (damn cool!) I’m also a psychologist. I recently finished a post academic degree to get a certain registration that is needed here in the Netherlands, so I can work totally independent and see my own patients.

And I really like to be self-reliant. I don’t like people telling me what to do or not. I hate following just for following. I do whatever I want. But you already knew that. Unfortunately the independent woman thing has a downside too.

Now that I’m more and more ready to get back to work again after being home for 4,5 months, I’m starting to think like a therapist again. I’m planning on starting my own business with a friend. We brainstorm a lot and I’m very excited about this new manic episode. But it also makes me a little nervous. Not because I think I can’t handle it, on the contrary. No, it’s this blog.

This blog is me, with all it’s ups and it’s downs. But this me is not the me that a patient gets, or even wants to see when they come to me for help. The thought of this makes me think twice before I post. And to be honest, I don’t really like that (insert Destiny’s Child singing Independent Women), but I just can’t risk a patient coming into my office saying “ Hi there, I saw your full screen butt dancing on the table in gold skinnies” (yeah, I saved you from that sight).

So there goes a little piece of the rebellious me, because I really love this new blogger status, but I also really love my job.  I think, and hope, balance is the magic word here, because I don’t feel like giving up on whatever makes me happy.

And maybe you’re not that interested in depressive half naked wine selfies anyway.

XV

You may also like

18 Comments

  1. Margreet Sisal November 20, 2014

    Heel begrijpelijk en eerlijk deze blog! Heb net een poster gekocht “do more of what makes you happy”. Succes!

    Reply
  2. Karlijn November 20, 2014

    Ik wil jou als psycholoog :) En die foto’s bedenken we er gewoon bij ;)

    Reply
  3. Lonneke November 20, 2014

    Volgen, niet volgen, volgen, niet volgen. Heb jou n paar keer ontvolgd, miste soms het persoonlijke bij jouw ig account (ik weet nog dat je aan de 1000 volgers geholpen werd! Kon pas gaan slapen toen ik wist dat het gelukt was ;)))!) Maar jee, jij bent echt leuk! Ik ga weer volgen, want ik geniet van jouw foto’s, maar ook om je heerlijke nuchtere commentaar bij elke foto. Girl, you make me smile :))))!

    Reply
    • Vie November 20, 2014

      Dat is nou leuk om te horen “you make me smile”! “het persoonlijke missen” wat minder ;). Leuk je hier te zien!

      Reply
  4. Bregje November 21, 2014

    Volg je hart… Dat kun je vast. En gewoon blijven doen wat je leuk vind. Ik denk (en hoop) dat de balans dan vanzelf komt. Maar het gevoel is wel héél herkenbaar…

    Reply
    • Vie November 21, 2014

      Ja dat denk ik ook hoor! :)

      Reply
  5. Nico November 21, 2014

    Don’t even think to give this blog up, we love you!! ;)
    Even though I understand when your patients will start to look at your butt instead of your face. :)))) you’re too funny Vie!!

    Reply
    • Vie November 21, 2014

      Thanks for the love Nico!! X

      Reply
  6. Merel November 21, 2014

    Ik kan me je voorzichtigheid goed voorstellen! Had dat ook sterk toen ik nog blogde.
    Mijn werk in de GGZ zorgde er altijd voor dat ik extra aandacht had voor mijn digitale identiteit, voorbeeldfunctie en mijn eigen privacy. Al was ik toch minder voorzichtig toen ik werkte met een doelgroep die zich vrijwel niet op internet begeeft.
    Hopelijk blijf je plezier in het bloggen houden, en je vrij voelen je te uiten hier!

    Reply
    • Vie November 21, 2014

      Ja toch wel herkenbaar he? Fijn, maar ook jammer, betekent namelijk dat het echt nodig is. En toch jammer dat je vanwege een beroepskeuze je beperkt voelt in wat je wel of niet kan zeggen. Maar dat zal een strijd zijn die altijd zal spelen, denk je niet?

      Reply
  7. Wendy November 21, 2014

    Hoi Vie,

    Zó herkenbaar dit verhaal. Wijze keuze, maar zo shit dat je je moet ‘verantwoorden’ voor gewoon een prettig gestoorde kant die we volgens mij allemaal (gelukkig) wel hebben. Behalve de mensen die die twee kanten niet kunnen scheiden dan;) Ik geniet van jouw eerlijke crazy kant en stuur ons alsjeblieft allemaal een Direct Message als je ‘t ff niet kunt houden

    Reply
  8. piekep November 23, 2014

    herkenbaar. ik ben advocaat in de sociale advocatuur en ik wil echt niet dat mijn clienten mijn IG feed kunnen terug vinden, dus ik ben heel terughoudend met wat ik post en gebruik ook nooit mijn eigen (zelden voorkomende) naam. Als iemand die toch noemt in een comment, delete ik de hele foto. lekker paranoia, als ik het zo lees, maar ja..

    Reply
  9. Christel November 26, 2014

    Super herkenbaar! Ik durf ook niet alles te posten en sta jammer genoeg ook op prive bij IG omdat ik het niet prettig vind als collega’s of klanten mijn hele hebben en houden zien. Ben toch ook bang voor de ‘boze buitenwereld’. Maar tof dat je gewoon doorblogt! Vind je foto’s en verhalen er leuk om te lezen en te zien! Je hebt lekker gek en hebt een leuke kijk op de dagelijkse dingen. Maakt me aan het lachen en die dansend-op-tafel-gouden-skinny-selfie wil ik echt nog wel zien! :)

    Reply
    • Vie November 27, 2014

      Haha! Meer dan wat er is krijg je niet ;)

      Reply
  10. Jools November 27, 2014

    Recognisable! I have a virtual, baking and vintage happy ‘incognito’ persona, who is definitely a very real part of me. And I have a sensible, professional part of me who works as a social worker in the mental healthcare married to a probation officer: we love our work and clients but they often have a very different view about privacy and all. Add to that three kids and a few on topic ordeals that sucked BIG TIME and voila: I’m an underground IG-er dreaming of the day she’ll be quitting her well-loved but lousy paid job and come out of the closet as a succesfull blogger making loads of money by following her true passion! Good for you that you made this decision and I believe you’ll find your way.

    Reply
    • Vie November 27, 2014

      Thank you for your beautiful words! It’s difficult how you have to be cautious when it comes to living your life the way you want it huh? But I truly believe you have to do what you love and be strong about it. At least I think it makes me a nicer person ;)

      Reply
    • Vie November 27, 2014

      But i know you have to be realistic with a family of 5!

      Reply
  11. Tip November 27, 2014

    You know … While I get it I’ve also been there. I’m kinda out the other end & trying to step up as me in life. I don’t wear my house clothes to work but I do dress like a peofessional version of me. Same with how I show up to work as a person. So while I get it, I have to respectfully disagree that you are expected to show up a certain way in your job per se. It’s OK for people to understand you’re not perfect (because there is no perfect anyway) & actually, that the best psychologists are the ones that get it. They’ve been there in some way. It doesn’t make you any less good at what you do just because you’re a real person, with flaws just like everyone else!

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.