Life with hormones

I’m pregnant.

Everybody’s jumping up and down. Because it’s good news and people dig good news. Like me. Over the moon. Names, baby baskets, knitted bloomers. All set. Until week 6. When hormones kicked in. If you read our blog, you must have noticed.

Damn did I forget how bad a woman can feel. Totally indoctrinated by hCG. All day nausea. Throwing up everything everywhere. Sleeping also everywhere. Lying in bed alone crying. 24/7 thoughts of food. Hunger that can’t be satisfied, because if so, you’re throwing up immediately. Funky smells popping out of thin air. Screaming when there’s nothing to scream about. O my fucking **** do I hate this phase. No pink bubble for me here. 

I knew all of this. But I forgot. 

What I didn’t know was being pregnant while having a lively little girl around. I didn’t know that I couldn’t handle her sassiness and all day energy. That her incredible language skills and cozy babbling would drive me crazy. That her cuddliness would be too much after a day at work. That her sweet always perfect smell no matter what would make me more nauseous than anything else. 

I didn’t know. 

And it made me sad. Like massive uncontrollable sad. It felt like my body was rejecting her and I just couldn’t handle that feeling. I didn’t want her to notice. But she did. I tried to be the same mother I always was. But I failed. And I was, maybe still am, afraid it will never be the same again. 

People say it’s ok. That this is life. And I know. Of course I know. But feeling this way breaks my heart. I guess it’s a phase of change and maybe I’m not really comfortable with change. I need time. Time to get back in balance. And I’m getting there. Slowly.

Please don’t get me wrong. I’m extremely happy with the fact that we did it. That we’re very lucky to have made a new human being. We want this baby dearly. But somehow it feels wrong to neglect the last couple of weeks of struggling with all these extreme emotions. They were tough. That must be life too. Life with hormones. 

XV

Ps 1. J, if you ever read this: I love you as much as all the stars together. Always. 
Ps 2. Baby, if you ever read this: I love you as much as all the stars together. Always. 

18 Comments

  1. Carmen August 20, 2015

    So beautiful what you wrote and so true. I had hyperemesis gravidarum (extreme morning sickness) with my first who is now 2.5 years old and I had it again this time around (I am 20 weeks pregnant with #2) and I feel you! I understand your feelings as they are pretty much the same as mine, that fear that it will never be the same, that feeling that you can’t stand it anymore…I love love love babies but I hate being pregnant so so much. I wanted a sibling for my daughter so badly, but oh dear, is this difficult! I knew it would be but I can’t wait for the baby to arrive… Thank you for writing this, I felt again (like yesterday) so related and somehow understood and not alone. I started following your blog because of Madelon, I’ve followed her in instagram since like forever now, but you are such a great complement, I love your posts (and instagram feed) as much as hers ;)

    Reply
    • Vie August 27, 2015

      Thanks for your wonderful compliment! I really appreciate it. And about the horrible feelings during pregnancy. Sounds like it got you worse than it got me. Sorry for that, you must feel like a wreck. Take it day by day and one day the baby will be there. Also the lack of sleep. But you’ll deal with that later. Hang in there! XX

      Reply
  2. Anne August 20, 2015

    Ooh, zo herkenbaar. Zwanger zijn met een energieke kletskoppige peuter er bij is toch echt anders he! Je kan niet even gaan liggen na werk of het rustig aan doen op de dagen dat je niet werkt. En met die misselijkheid is alles snel te veel. Ik was 20 weken misselijk en toen was het ineens weg. Dan is het meteen wel een stuk makkelijker om weer lief, aandachtig en geduldig te zijn voor de aankomende zus. Ik hoop voor jou dat het snel beter gaat met de moeheid en misselijkheid en dat J. af en toe een nachtje ergens kan logeren zodat je een beetje kan bijkomen..

    Reply
    • Vie August 27, 2015

      Gelukkig kan ze logeren. Fijn om dan zo’n goed netwerk te hebben. Het wordt nu al gelukkig wat beter. Thanks! :)

      Reply
  3. M a y a August 20, 2015

    Seriously, babe face, I love you more. You’re amazingly kick ass. J is a lucky wee sausage to have you as a mama.
    Maya x

    Reply
    • Vie August 27, 2015

      Maya you rock girl! XX

      Reply
  4. Antje August 20, 2015

    Great news! Wish you all the best… Take care!

    Reply
    • Vie August 27, 2015

      Thanks Antje!

      Reply
  5. Roos August 20, 2015

    Zo waar. Zo herkenbaar en ZO normaal! Alleen voelt het zwaar klote en breekt het je kwetsbare moederhart. Het komt goed. Echt! Was je maar vast een paar weken of maanden verder..dan ziet de wereld er alweer heel anders uit.

    Ik herken de hele vibe die je omschrijft en ik heb mezelf belooft om NOOIT te vergeten hoe klote ik me voelde tijdens m’n zwangerschap. M’n zoon is nu net 1 jaar en het begint steeds verder te vervagen..levensgevaarlijk ;)

    Mijn mantra was ‘just shoot me’..maar ècht! Ik was zo ziek dat ik er depressief van werd. En ik dacht toen ook. Dit kan ik niet ik niet nog een keer met al een kiddo erbij..maar ooit ga ik ook weer voor de bijl

    Ik hoop ZO dat je er snel vanaf bent en J vind je toch de allerallerliefste en leukste van de hele wereld dus dat komt allemaal goed. En met jou komt het ook goed..je kan het! Je kan het! Hou vol! You rock!!

    Reply
    • Vie August 27, 2015

      Wat lief! En wat herkenbaar. Die somberheid is killing. Ik heb ook lang gedacht nooit meer, maar uiteindelijk ben ik heel blij dat het toch weer gelukt is en J een broertje of zusje krijgt. Ik hoop dat het bij jou ook steeds meer zal slijten. En je weet me te vinden als je je tzt weer zo shit voelt ;)

      Reply
  6. Anouk August 20, 2015

    Oh zo herkenbaar… Ik kan echt een beetje jaloers zijn op zorgeloze zwangerschappen. Wat had me dat heerlijk geleken. Maar ook voor mij was het niet weggelegd… Ik hoop dat je in de loop van de komende weken of maanden wat beter gaat voelen. Of dat je in ieder geval een aantal energieke dagen tussendoor hebt! X

    Reply
    • Vie August 27, 2015

      Ik ook dik vet jaloers. Maar het is wat het is he? Die betere dagen zullen er zijn. Dat moet!!! ;)

      Reply
  7. Karen August 24, 2015

    I was meant to say congratulations on your IG and then on your first post and then… Time flies ;) I read this post now and despite the hormonal challenges, I still want to say it here: wonderful news! And I send a bit of support for all the futur ups and downs not only because of hormones but also because of all the questionings and guilts coming up and it’s all ok because there is also all the beauty and the happiness of raising children :) take care and thanks for your beautiful blog!

    Reply
    • Vie August 27, 2015

      Thanks for your kind words Karen. I will take care :)

      Reply
  8. Marietje Pieters August 26, 2015

    Gefeliciteerd met je zwangerschap! En wat jammer dat je zo’n last hebt van de hormonen! Onthoud dat het daar aan ligt en niet aan jezelf. Hopelijk gaat het snel weer een stuk beter!

    Reply
    • Vie August 27, 2015

      Lief, dank voor je reactie!

      Reply
  9. Marie August 26, 2015

    One day you’ll wake up and everything will be back in the right order…
    Congratulations!

    Reply
    • Vie August 27, 2015

      Thank you :)

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.