No saint

no saint

800 people trying to leave their horrible lives by boat. If that’s what you can call it. Life. It makes me sad to think of them: mothers, brothers, sons and daughters. Those terrifying last minutes somehow full of hope, because that’s all they had. And now it’s gone.

Damn it.

And damn those people just around my corner having a party because of this and brag about it on social media. I just can’t believe it. I have to stop reading it or even think about it because it makes me furious. Literally sick to my stomach. And Aleve won’t help. The unhumanity of humans is beyond my comprehension. 

I’m no saint. I’m not rowing a boat trying to find or help those people. I’m no volunteer of charities ringing doors to raise money. I never traveled to developing countries to offer a helping hand in orphan homes. 

What i do is try to be aware of what’s happening in the world. I try to donate money to different kind of charities every month. I try to buy honest products. I try to raise J to be a tolerant and reflective person with this world knowledge on top (or in the back) of my mind. 

But above all i try to realize how lucky i am that my parents escaped their not so safe but well-known homes on a small boat risking their lives for a better future. For us. All they had was a name, a humongous bag of traumatic life experience and hope. 

I’m no saint. But they are.

XV

4 Comments

  1. Bregje April 22, 2015

    Het is echt onvoorstelbaar. Ik begrijp gewoon écht niet wat er in de hoofden van onze domme mede-Nederlanders omgaat. Zoals een dame gister op tv zei, de aarde is van ons allemaal. Klinkt als een suf kinderliedje, maar dat is precies hoe ik het voel. Het is natuurlijk allemaal veel gecompliceerder en genuanceerder, maar uiteindelijk draait het – voor mij – daarop uit. En je ouders zijn helden. Grote helden. xxx

    Reply
  2. Dien April 22, 2015

    Heel mooi geschreven. X

    Reply
  3. Jools April 22, 2015

    Nou moe, ik krijg er een brok van in m’n keel! Sinds ik kinderen kreeg, is het Achtuurjournaal kijken al een tricky aangelegenheid voor me, ik denk altijd weer ‘stel dat ik die persoon zou zijn, bang, huis en haard moeten verlaten, eeuwige zorgen of m’n kinderen wel te eten hebben of letterlijke doodsangsten uitstaan’. Ik begrijp dan ook echt niet dat er mensen zijn die feestvieren om andermans ellende, shocking. Thanks for speaking up and sharing your touching tribute to your parents!

    Reply
  4. Karen April 22, 2015

    Thanks for this post and sharing your parents experience. It’s good, meaningful and important to read. It makes me sad and angry what’s going on over there and from here too, maybe makes me wanting to do more but I’m no saint either! I try to talk about it too, awareness is already a beginning… Thanks again,Take care

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.