Penpals: Making new friends

Processed with VSCOcam with 2 presetHi V.

It’s been 4 months already. Me living in LA. I am adjusting, starting to find my way around the supermarket. Our house is almost finished and feels more and more like home.

So far so good. But then there is the building a new social life part. I’m 37 and I have to make new friends. And that is not so easy.

I don’t need loads of friends, because honestly I can’t handle many. I’m a good friend, a loyal friend, and an ‘I move mountains for you’ friend. But I don’t call to chat and I will remember that important thing you have, but probably a day too late. I’m messy. In my house, in my head and in my friendships. But I’m there when I need to, i’m true and I’m always honest.

I just want someone to drink wine with once in a while, talk about women stuff (and yes gossip!!). Bart is sweet, can sew like a champ, but isn’t really into that im afraid. And sometimes you just need someone to complain to, about him, about motherhood, about life, without taking me too serious, or immediately come up with a solution. Of course I have you, but you are asleep half of my day.

image

So I need to start over and it is so complicated!  It’s like being back in high school, or dating. That insecurity… I forgot all about it. But here I am having those conversations in my head again: Do they really like me, or are they just being polite (and boy these people here can be polite!)? It already happened to me that they say “let’s meet up, I can’t wait!”. When I step out of my comfort zone and take the next step it never gets to an actual date. Were they just being friendly?  Do I have to make more effort? All of a sudden you doubt everything you once knew.

How did we become friends? I don’t even know really. It just happened. We connected, and it immediately felt real. My social awkwardness and disability to do small talk didn’t stand in our way. Is that how it works? If you meet someone that is like minded, it just falls into place?

XM

15 Comments

  1. Karlijn November 13, 2014

    Holy, wat schrijf je dit mooi op. En ergens ook wel heel herkenbaar (hoewel het waarschijnlijk irritant is om te horen want daar help ik je natuurlijk niet mee). Vriendinnen maken, ik weet gewoon niet hoe dat moet. Ik kan het ook niet (volgens mijn moeder). Ik ben graag op mezelf en toen er jaren terug eens twee vrienden voor de deur stonden als verassing was ik alles behalve aardig tegen ze. Ik houd niet van onverwachte dingen en kan ze niet leuk vinden. Als ik van te voren weet dat een vriendin komt kan ik me er op voorbereiden ofzo. Afgelopen jaar ga ik opeens heel veel om met een meisje van mijn studie, maar waarom zij met mij omgaat? Geen idee. En hele middagen kan ik eigenlijk alleen maar doorbrengen met één vriendin, het liefste blijf ik gewoon een uurtje en ga ik daarna weg. Niet omdat het niet gezellig is hoor.
    Maar goed, ik moet toch eens ophouden met mijn lange reacties op jullie blogs, sorry!

    Nog één ding :) Volgens mij lezen heel veel Amerikaanse instagrammers jullie blog dus dan snappen ze misschien hoe spannend het voor jou is om in een nieuw land, zonder vriendinnen te wonen. X

    Reply
    • Madelon November 14, 2014

      Lief juist, je reacties! En vrienden vinden is gewoon lastig. Het gaat helaas niet vanzelf en in een keer. Meestal!

      Reply
  2. Lieverens November 13, 2014

    Klinkt herkenbaar terwijl je waarschijnlijk heeel veeel vriendinnen hebt!
    Ben sinds 2 jaar in een andere stad gaan wonen, wat ik van veel vriendinnen (haha) hoor is dat je op het schoolplein een nieuw netwerk op gaat bouwen! Ik merk het nu al op het kdv!
    Komt vast goed, ik vind je een leuk mens, en ik ken je niet eens persoonlijk

    Reply
    • Madelon November 14, 2014

      School is inderdaad de plek zeggen ze! Volgend jaar dus ;). Ook fijn voor hem, want vriendjes zijn er dan ook direct bij.

      Reply
  3. Lisa November 13, 2014

    I think you and I would be the fall into place friends, we sound so alike. I’m socially awkward as well and have few friends that I’ve had for forever. I’m just a loner. When I lived in Italy was the only time I was forced out of my comfort zone to make new friends. I met many people, but only connected with one girl. I think you’re right — like any relationship, if you have to force it, it’s probably not meant to be. I like naturally evolving relationships. I hate over planning and scheduling dates. I’m better at a last minute and casual “want to grab a coffee?”

    Reply
  4. meral November 13, 2014

    Just because you are so normal, but also so crazy and much fun to laugh with (we understand eachothers humor, I don’t know others do, haha), because you are still not full of yourself after all the attention you get, because you are intelligent but also can be clumsy (like me), and because most of all you are so strong, honest and helpfull, because you give good advices and are there whenever I need you:
    you are my bestie, I love you and feel lucky to have you as my friend!

    I know you will find some real new friends over there because you are a winner, but don’t forget that there are always some who will always be there for you where ever you are and however you feel…….

    Good luck with your journey my friend! X

    Reply
  5. Ellen - in my Red Kitchen November 14, 2014

    It takes a while, I know all about it. Moving to LA forced me to be more open to new people. But in fact I’m terrified for new situations and new people. Just like you I don’t like smalltalk, I like to be on my own but I also enjoy good company.

    As far as I see it now, after 1.5y in LA, I’ve made three really good friends. Three new friends who already know my deepest secrets. And yes, you’re included in this exclusive group! ;-)

    btw: I really liked the site meetup.com going to my first meetup I was terrified, but I knew deep down that I had to go. And it turned out it was so fun! I met like-minded people, and even though they’re not part of my closest circle of friends, I like hanging out with them every now and then. Please promise me to take a look there, find a meetup group you like and go to a meetup. See it as a new experience, as something you can tell us about!

    Miss you, hope to see you tomorrow!
    xoxo

    Reply
  6. Live Loud girl November 14, 2014

    Oh, my zo herkenbaar. Prachtig op geschreven. Na 2 verhuizingen around the world kan ik wel zeggen dat je ook juist zo maar aan loopt tegen hele bijzo deze vriendschappen. Zomaar, is het daar. En ze gaan nooit meer weg. Je deelt vaak iets bijzonders, geen familie, het word snel intiem. Bijzonder! Heerlijk jullie blog!

    Reply
  7. Susi November 15, 2014

    That hilarious quote sums it all up. Hang in there ( or come back :-)) x
    Loving the blog m& vy

    Reply
  8. Searpah November 16, 2014

    I’ve got to thank you for this post Madelon, you’ve just said everything I’ve been thinking and feeling lately. Me and my boys moved four months ago too, (to the other end of the country, mind you, not to the other side of the planet like you did!) but I’ve found it really difficult to make new friends, despite putting in some serious effort (and that is very unlike me). Until now, I’ve never bothered trying too hard, because it hasn’t felt important. I’ve always had friends, ones that didn’t mind me being the one they had to call to catch up with etc. But now that I’m in a new place where I don’t know anyone, well, you’ve just got to try to find some girlfriends to gossip with and to complain about the husband. Because it’s just not the same over the phone as over a glass of wine or a cup of coffee, is it! So, I’ve joined parents’ groups at my son’s play school and gone to yoga classes and playgrounds and talked to other Mums, but to no avail. It’s all just very superficial in the end. These things just take time, I suppose, especially if you’re not the type of person to REALLY “throw yourself” at everyone and anyone with no self-restraint.
    So I just wanted to thank you for making me realise I’m not alone (in spirit, at least). It helps, knowing that there are others going through the same stuff as I am. Let’s be patient, and trust that we will eventually find those effortless ones, without needing to force out too much shit (excuse my french but I loved that quote!) Cheers! xo

    Reply
    • Madelon November 18, 2014

      And thank you for letting ME know I’m not alone! I think there are many people like us, so we eventually we will run in to at least one, don’t you think? x

      Reply
  9. Olga November 19, 2014

    Vrienden van mij hebben vijf jaar als expats in Amerika gewoond. Vier jaar lang lukte het niet om vrienden te vinden. Totdat ze via via de gouden tip kregen. En het werkte. Binnen no-time hadden ze een enorm vrienden netwerk. De truc was: de kerk. Ik lachte erom omdat ik mij niet voor kon stellen dat ik zo’n stap zou nemen, maar zij vonden het een ervaring die ze nooit hadden willen missen. Niet te vergelijken met de Nederlandse kerk ervaring. Iets waar ook de kinderen iedere week naar uit keken.
    Geen idee of je er iets mee kunt. Ik zou het zelf een grote stap vinden om te nemen, maar misschien het proberen waard. ;)

    Reply
  10. Bonnie November 20, 2014

    Zo herkenbaar. Al woon ik niet in LA, maar in een grotemensenwijk far from the city. Oh my, wat doe ik hier, vraag ik me vaak af. Ja, er is een park, het is groen en we hebben een tuin voor de meisjes, maar waar haal ik mijn wijntjes en belangrijker nog: waar ontmoet ik nieuwe vrienden. Mijn (veelal) single vrienden, verhuisden allemaal naar Amsterdam om het grote geluk te zoeken. Don’t blame them. Ik snap dat wel. Maar nu zit ik in een stad zonder vele vrienden, die wonen allemaal ergens anders. Ik heb ze dus wel, maar ze zijn niet around en dat is denk wat jij ook mist daar. Ik kan wel zeggen JIJ bent hartstikke leuk, die vrienden komen wel, maar het is net de klik die moet ontstaan met die ene persoon. Ondertussen klikken we nog wat rond op internet, ook leuk. En ga ik er toch wel vanuit dat we de klik irl nog gaan maken. Jij daar. Ik hier. Deal? ;)

    Reply
  11. Olya November 22, 2014

    Its funny how to many people, one comes across as “quiet or shy” just because we don’t like to talk first. I am like that. I never jump onto somebody i don’t know and start talking. I like to observe first and maybe take time to actually understand who is a like minded person. After i turned 30, i decided that l do not have time to waste on meaningless conversations and “temporary ” friends. Its so much better to naturally click, than to make mega effort for a friendship thats not going to last.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.