Super model mama

gisele-bundchen-baby

This mama thing is taking its toll. On my energy level, my sanity, but most importantly: my  body.

I know it’s not done to complain. This wonderful machine created two beautiful and healthy babies and how wonderful is that. I am the luckiest person in the world that is blessed with two sort of easy pregnancies and two perfect, healthy and strong children! But damn, I hate what it did to my body.

I gained the weight of 2 complete babies in the last 5 years. My closet is for 80% filled with beautiful clothes that I still hope one day will fit again. And that breast-feeding fairytale? Both my babies refused a bottle, so I practically fed them through high school… Not an ounce lost.
So to say the least, I’m not in the most confident place in my life right now, if we are talking about physics.

Enough drama, let me get to my point. Do you know the article from Allison Tate ‘Moms stays in the picture‘? If you never heard of it, it’s a must read. It truly is. Especially for us mothers taking million photos of our children, our husbands, every day. The first three times I read it, it made me cry, the ugly cry.  It is so spot on. Don’t we all take a step back sometimes, when someone wants to take a picture? It’s just not your day, you didn’t put make up on, you (think you) are overweight? Since I read it, I take a deep breath and I smile. Like she wrote: “I am not perfect to look at and I am not perfect to love, but I am perfectly their mother.”

My most treasured photos are the ones of stolen moments with my kids. The ones where I don’t hold my stomach or try to find my best angle. They are the ones we smile, or dance, do ordinary day-to-day things. I used to delete them immediately. Now I wait a while, and after a few weeks, or sometimes months or even years, I fall in love with them.

And I still have high hopes  that when I look back at them, together with my children, we laugh, bring back great memories and they say: ” look mom, how much weight you lost since then!”

XM

So here I am, in all my glory (in black & white, give me some slack…), because I know these are photos I will fall in love with. Some day.

Processed with VSCOcam with b2 presetimage

You may also like

19 Comments

  1. Lisa November 19, 2014

    I cried when I read that mom stays in the photo as well. I also cried now with your post. There will always be something, some reason why we think we’re not good enough to make it in the photo… And if I stop to think about it, it’s really just related to values. If we realize how valuable we are – to our kids, our husbands, ourselves… Then everything else will work itself out (well, except our bodies… We actually have to work those! Ugh!). I started saving those “horrible” photos too, and they are slowly becoming my most valuable treasures. Love this post.

    Reply
  2. Sarah November 19, 2014

    Prachtig geschreven. I feel you!

    Reply
  3. cak November 19, 2014

    Such true and lovely words. This really made me stop and think. Thank you for that. Love the blog.

    Reply
  4. Danielle November 19, 2014

    Mooi geschreven Madelon! En zo herkenbaar! Ik zeg altijd tegen mijn vriend dat als we uit elkaar gaan, hij alle foto’s mee kan nemen en kan doen of ik nooit bestaan heb. Erg eigenlijk! Ik moet ook echt weer vaker op die foto, dan maar met kwabben!

    Reply
  5. Jessica November 19, 2014

    Wouw, zoveel herkenning! Ik ga opzoek naar een foto! Ze zijn zeldzaam. Dank je wel

    Reply
  6. Nuria November 19, 2014

    I cried too when I read that article and since then I have tried to include myself in more pictures (thank God for timercam, because usually it’s just me and my daughters). And you are so right, in time you end up loving (most of) those pictures. Just know that you are beautiful, if you could just look at you the way other people do you’ll be amazed. In front of a mirror, we become our biggest and less objective critics.

    Reply
  7. Winnus November 20, 2014

    Can’t agree anymore!!
    ” But damn, I hate what it did to my body.”

    Reply
  8. Jaël November 20, 2014

    Dankje voor deze post Madelon!!
    Zit zowat vast in dat zelfde gevoel.
    Onze kinderen zijn onze mooiste schat, maar het is zo moeilijk als mama om jezelf zowel emotioneel als fysiek terug te vinden. Je hebt me bij deze geïnspireerd. Vanaf heden sta ik ook terug op de foto :) xo

    Reply
  9. tamara November 20, 2014

    Een prachtige blogpost en een mooi blog van jullie. Jullie snijden zaken aan waar om ik me soms over verbaas over IG. Ik weet hoe het werkt in groepen en peerpressure. Toch op een op het eerste gezicht vriendelijk platform kan het hard zijn. Ik plaats veel foto’s van mijn kinderen en mezelf. Ik ben vaak erbij ‘in the picture’ ik krijg hierop veel warme reacties. Ik heb een prive account en trouwe volgers. Niet veel, genoeg. Ik lees veel dat er een hoop vrouwen zijn die worden ontvolgt als ze een selfie (met of zonder kinderen) plaatsen en er volgers bij krijgen als ze de bekende vsco app gebruiken en hun foto’s opleuken met het mooie lijstje van vierwinden (onder vie’s blog over copy-paste) why?! Laten we lief doen voor elkaar en vooral onszelf. Ik beken: ik heb me laten leiden door hoe velen met jullie: madelon en vie wegliepen. En dacht na jullie een tijd gevolgd te hebben: die zijn wel heel populair, en als je ergens naar vraagt of op reageert komt er nooit een reactie. Ik volg weer want jullie blog is mooi en raak. Goed gedaan

    Reply
    • Vie November 20, 2014

      Good to have you back :). Dank voor je mooie compliment en blijf vooral in de picture!

      Reply
    • Madelon November 24, 2014

      Wat gek, je reactie komt nu net pas ‘aan’ bij ons! Dank voor je lieve complimenten. En IG is een bijzondere subwereld, hartverwarmend en soms ook beetje griezelig. Vind het persoonlijk wel jammer dat mensen denken dat als je meer volgers krijgt (niet jij alleen!), het naar je hoofd stijgt. Het is gewoon lastiger om overal op te reageren, als je überhaupt alles al ziet. Het kost al zoveel tijd, zonder iedereen te bedanken voor aardige reacties. Als ik voor mezelf spreek probeer ik het wel, maar voornamelijk het beantwoorden van vragen. In ieder geval fijn dat je er weer bent! x

      Reply
  10. vierwinden November 20, 2014

    Raak! Zowel Madelon als Tamara.

    Ik heb gemiddeld vijf ontvolgers na publicatie van een babyfoto en wanneer ik het waag mezelf te etaleren, rennen ze met bosjes weg. Maar hé, ik ben zo blij als ik een keer op de foto sta en als mijn blubberbuik dan buiten beeld is en mijn kamikazewallen zijn toevallig ontschaduwd, dan plááts ik ‘m ook.

    Reply
    • Pien November 20, 2014

      Hahahaha…. misschien mag je wel gastbloggen, vind je reactie hilarisch…
      Ik ga NU een foto opzoeken voor op mijn insta…

      Reply
  11. Martine November 20, 2014

    Heel goed punt.
    Ik had zo’n moeder. Altijd ontevreden met haar lijf vermeed ze elke camera. De rijkelijk gevulde familiealbums tellen een karig stel kiekjes van/met haar en nu ze er niet meer is, is dat zó verrekte jammer.

    Reply
  12. […] telkens weer mijn aandacht trok, #momstaysinthepicture. Hij verwees naar de blog van de prachtige Madelon en haar artikel raakte me, zo erg zelfs dat er een traantje over mijn wang liep. Want wat ze daar […]

    Reply
  13. Natalie November 28, 2014

    Hey lovely Madelon,
    TEARS! GO YOU! Also for inspiring me – I’m going to do exactly this, be in the pics… no more deleting!

    Somehow I never saw the Huff Post article – going to share today on our blog (with links to you guys too!)

    xxxx

    Reply
  14. […] Lessons. Mom Stays In The Picture. (tx Madelon) […]

    Reply
  15. Jedidja December 15, 2014

    Thanks, I love so what you write!

    Reply
  16. […] nemen. In Nederland pikte blogster Madelon van The Door in the Wall het stukje op, schreef er een hele mooie blogpost over en kreeg op deze manier veel Nederlandse vrouwen zover om foto’s van zichzelf met hun […]

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *